Poerdersramp

U kunt het boekje hier digitaal downloaden

Foto
za 25 september 2010 : Onthulling poerdersmonument
Heerlijk zonnetje, hoog water, stevige bries en schitterende luchten. De Westhoek liet zich van z’n beste kant zien tijdens de onthulling van het Poerdersmonument.
De meeste aanwezigen hadden zich warm gekleed voor het bezoek aan de zeedijk en genoten met volle teugen van het prachtige decor wat voor ons iedere dag zichtbaar is, maar voor de vele nabestaanden van de vissersramp uit 1935 een uniek plaatje vormde. Uit Brabant, Twente, Noord-Holland, maar ook van de eilanden waren ze gekomen en over één ding waren ze het allemaal eens: “het gedenkteken voor hun broer, vader, grootvader of oom kreeg de mooist denkbare locatie”.

Dankzij de geluidsinstallatie konden de aanwezigen de welkomstwoorden van de voorzitter van het Streekbelang goed verstaan. Hotze Buwalda blikte terug op de gebeurtenissen van 25 september 1935. Zes moedige bewoners van de Ouwe-Dyk - Anne van Dijk, Marten Kingma, Jabik Tjepkema, Jehannes Tjepkema, en Jan en Tjisse Wallendal - wisten bij een plotseling opstekende storm zes van de acht vissers, die bij de Westhoek op het Wad aan het poeren waren, te redden. Ondanks deze onverschrokken actie vielen er helaas twee drenkelingen te betreuren, die vanuit de Westhoek het Wad waren opgegaan (Bruin Frederik Barendsma en Jacob Verf) en bovendien nog twee, die vanaf Koehool onder Tzummarum waren gaan poeren (Hendrik Radelaar en Bernardus Tromp). Oplettendheid en moed hebben echter groter leed weten te voorkomen. De Westhoeksters werden door de media in 1935 breeduit bejubeld om hun onverschrokken actie.

Jonge gezinnen verloren de kostwinnaar, maar ook de geredde poerders moesten verder na deze vreselijke dag. Het drama werd nauwelijks verwerkt, hoorden we van de nabestaanden. Er was niet of nauwelijks meer over gesproken. Begrijpelijk als men bedenkt dat de tweede Wereldoorlog aanbrak en de gezinnen andere zorgen het hoofd moesten bieden.
Mevr. Bruna Barendsma, jongste dochter van de verdronken Bruin Frederik Barendsma, moest nog geboren worden, toen de ramp zich in september voltrok. Mevr. Barendsma vertelde, dat toen ze de uitnodiging voor de onthulling van het monument kreeg, ze in eerste instantie dacht: “moet ik daar nou nog heen na zoveel jaren”.

Na een paar dagen belde ze al om te vertellen hoe geraakt ze was door het initiatief en dat ze zeker naar Friesland zou komen voor de onthulling. Vele familieleden volgden.
Wethouder Tol sprak haar goedkeuring uit over de totstandkoming van het monument en zei dat de Westhoeksters van nu niet veel verschilden van de Westhoeksters van 75 jaar geleden. Nog steeds is men zelfredzaam.

Nu - na 75 jaar - nabestaanden van redders en slachtoffers samen kwamen aan de zeedijk werd voor velen duidelijk hoe zwaar de nabestaanden van de slachtoffers het hadden gehad. Maar ook, dat het leed vele sterke persoonlijkheden had voortgebracht. Een gedenkwaardige bijeenkomst, die veel emoties losmaakte.
Het sobere, maar veelzeggend gedenkteken, ontworpen door beeldend kunstenaar Marco Goldenbeld werd door de aanwezigen alom geprezen. Het is een teken van sympathie voor alle betrokkenen en een teken van ontzag voor de natuur.